» πρώτη στα γράμματα…»

       Μπορεί Πανελλαδικά να παινεύονται τα Γιάννενα πως είναι πρώτα στα γράμματα, τοπικά, όμως, η Πόρπη είναι αυτή που δικαιωματικά καμαρώνει για την επίδοση των παιδιών της στα γράμματα, ιδιαίτερα από το 1970 και μετά.       Μέχρι το 1970 ελάχιστοι απόφοιτοι Δημοτικού συνέχιζαν σπουδές, για πολλούς λόγους: είτε λόγω οικονομικής στενότητας είτε γιατί οι σπουδές... Continue Reading →

ο παπα Αντώνης Λιάκος

      Γεννήθηκε το 1929 στα Πηγάδια της Ξάνθης, το Κοζουλάρ, όπως ονομαζόταν τότε. Στα αφιλόξενα Πηγάδια, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ξάνθη, στις όχθες του Κόσυνθου, με τα πολλά πηγάδια αλλά και στάσιμα νερά. Λόγω των πολλών ελών τους και του βαλτώδους της περιοχής πέθαιναν πολλοί από ελονοσία. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Πολύ συχνά,... Continue Reading →

Πώς φτιάχτηκε το τέμπλο

     Κοιτώντας κάποια παλιά πρακτικά της εκκλησίας του χωριού, στάθηκα σ’ ένα πρακτικό που αφορά στην κατασκευή του σημερινού τέμπλου του Ναού Αγίου Γεωργίου Πόρπης. Θεωρώ πως αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας, όχι τόσο για την αξία του έργου αλλά για την αποφασιστικότητα με την οποία η τότε Εκκλησιαστική Επιτροπή στήριξε την πρωτοβουλία του... Continue Reading →

Το Τάμα… Ο θησαυρός….

του Σταύρου Παπαδόπουλου                                                            Μπήκαμε με τον φίλο μου στο καφενείο του λιμανιού στην Μυτιλήνη περιμένοντας το καραβάκι για να ταξιδέψουμε απέναντι στη Τουρκική ακτή. Έβρεχε δυνατά έξω,... Continue Reading →

Μια Μασταναριώτισσα στη Βουδαπέστη!

         Η Βουδαπέστη ξαπλώνει νωχελικά στα πόδια του Δούναβη, τυλιγμένη σαν γατί που κοιμάται γαλήνια στις όχθες αυτού του μεγαλόπρεπου ποταμιού, που διασχίζοντας την κεντρική Ευρώπη και περνώντας από οκτώ χώρες φτάνει ως εμάς, στα Βαλκάνια. Στη μια πλευρά πάνω σε λόφους η Βούδα. Απέναντι, στην άλλη πλευρά του Δούναβη, η Πέστη, απλώνεται... Continue Reading →

Ο Άρης Πόρπης

     «Aylak bakkal tasaklarini tartar» λέει μια σοφή τούρκικη παροιμία. (Ο μπακάλης που δεν έχει δουλειά, ζυγίζει τα απαυτά του). «Αργία μήτηρ πάσης κακίας», έλεγαν οι πρόγονοί μας. Επειδή, όμως, «ουδέν κακόν αμιγές καλού», η αργία έχει και τα θετικά της. Πολλά από τα επιτεύγματα του πολιτισμού μας, για τα οποία καμαρώνουμε σήμερα, είναι συλλήψεις... Continue Reading →

Η ιστορία ενός αιχμαλώτου

    Στην μικρή είσοδο του πολυβολείου στέκεται απειλητικά ένας Ιταλός λοχίας. Κρατάει στο αριστερό του χέρι μια χειροβομβίδα και ουρλιάζει: «fuori, fuori … fai uscire tutti», κάνοντας ταυτόχρονα μια κίνηση με το δεξιό χέρι του να βγουν αμέσως όλοι έξω από το πολυβολείο. Μέσα του καμιά δεκαπενταριά στρατιώτες του 1ου τάγματος, 1ου λόχου 1ης διμοιρίας... Continue Reading →

Η εποχή του «τάκα- τάκα»

      Ένα κορδόνι με  δυο σκληρές συμπαγείς μπαλίτσες στις άκρες. Στη μέση ακριβώς του κορδονιού ένας μικρός χαλκάς, σαν δακτυλίδι. Περνούσες στον παράμεσο το χαλκά και ζυγίζοντας τις δυο μπαλίτσες ώστε να είναι ακριβώς η μια απέναντι στην άλλη αναβοκατέβαζες κάθετα απότομα την παλάμη. Ανάλογα με τη δεξιοτεχνία και την αντοχή, το παιχνίδι μπορούσε... Continue Reading →

το ραφείο μας

το ραφείο μας -το 1991- αριστερά, χωρίς ταμπέλα, χωριστά από το παλιό προσφυγικό μας σπίτι. Ο νεαρός είναι ο Σταύρος, ο γιος μου.       Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας -φαντάζομαι πως ναι-,  να σας έχει μείνει κάποια μακρινή ανάμνηση έντονα χαραγμένη στη μνήμη σας, χάρη στη μυρωδιά της. Κανονικά η όσφρηση λειτουργεί για... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑