28. Κυριακή στο χωριό

  Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να `ν’ ήμερος να `ναι άκακος λίγο φαΐ λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση γράφει ο Ελύτης.     Έχω περάσει πολλές και διαφορετικές Κυριακές στη ζωή μου. Ευχάριστες και δυσάρεστες, ενδιαφέρουσες κι ανούσιες, χαρούμενες ή θλιβερές, ηλιόλουστες ή σαν κι αυτή του Τσιτσάνη, συννεφιασμένες.  Όταν, όμως, σκέφτομαι σήμερα την Κυριακή,... Continue Reading →

Τα οικοτροφεία Κομοτηνής

Τα οικοτροφεία Κομοτηνής ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΩΣ ΤΟ 1977      Το Γυμνάσιο και οι σπουδές ως το 1977 για τα χωριατόπουλα ήταν δύσκολη υπόθεση. Πρώτα πρώτα ήταν εξαετές (περιλάμβανε και το Λύκειο). Έπειτα, δεν ήταν υποχρεωτική εκπαίδευση και γι’ αυτό ήταν αυστηρό. Δύσκολα έμπαιναν ψηλοί βαθμοί, πολλοί έμεναν στάσιμοι, οι τιμωρίες ήταν συχνά βαριές, το... Continue Reading →

το έθιμο της Μπάμπως

     Κάθε χρόνο, στις 8 Ιανουαρίου πραγματοποιούνταν το έθιμο της "Μπάμπως" . Επειδή σ' αυτό το έθιμο κυρίαρχο ρόλο είχαν οι γυναίκες, με τους άνδρες να παραμένουν στα σπίτια τους ή να παρακολουθούν από μακριά, ονομάστηκε μεταγενέστερα “Ημέρα της Γυναικοκρατίας”.      Κατά την ημέρα αυτή, εορτή της Αγίας Δομνίκης, ή Δόμνης, τιμώμενο πρόσωπο ήταν η... Continue Reading →

οι σειρές μου…

    Η λέξη σειρά αρχικά σήμαινε μόνο αυτούς που κατατάσσονταν μαζί στον στρατό, ανήκαν δηλ. στην ίδια ΕΣΣΟ.  Επειδή η λέξη "σειρά" περιείχε ομοιοπαθείς άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει νόημα. Η προσφώνηση «ρε σειρά!» σημαίνει «ρε φίλε», «ρε συνάδελφε», και υπονοεί την έκκληση στα αισθήματα αλληλεγγύης του άλλου. Έτσι, ακούγονται εκφράσεις όπως «ένας εβδομηνταδυάρης» (=... Continue Reading →

Μην κλαις …

    Τέτοιες μέρες, Αύγουστος του 1974. Ο Αττίλας σαν αρπακτικό όρνιο έχωσε τα νύχια του στη σάρκα της αιματοβαμμένης Μεγαλονήσου, της Κύπρου. Η αρχή έγινε στην Κυρήνεια, στις 20 Ιουλίου κι ολοκληρώθηκε με τον Αττίλα ΙΙ τον Δεκαπενταύγουστο. Όλη η Βόρεια Κύπρος, το 37% του νησιού κατακτήθηκε. Ο εισβολέας σκότωσε, καταπάτησε, λεηλάτησε, κατέστρεψε, βίασε,... Continue Reading →

τα αγοράκια με τα σπίρτα

     Τα παρατσούκλια είναι συνηθισμένα από τον Όμηρο ακόμη. Μερικές φορές έχουν γίνει "ομηρικοί" καβγάδες γι' αυτά. Άλλες φορές γίνονται αποδεκτά και είναι και πολύ χρήσιμα μάλιστα γιατί διευκολύνουν τη διάκριση ανάμεσα σε πολλά άτομα που έχουν το ίδιο όνομα. Συχνά οι άνθρωποι βαφτίζονται δύο φορές: Μία από τον παπά, που τους δίνει το όνομα... Continue Reading →

13 Ιουνίου 1985

    Ήταν μεσημέρι, 1.30΄ η ώρα κι ήλιος ήταν στο απόγειο σχεδόν ενός καταγάλανου ουρανού και πύρωνε με τις ακτίνες του. Αρχή ενός Καλοκαιριού που υπόσχονταν πολλά. Αφού φάγατε οικογενειακώς χαιρέτησες βιαστικά τους γονείς σου και τον συνονόματο παππού, πήρες το αγαπημένο σου μηχανάκι, άρπαξες και το κράνος βιαστικά βάζοντάς το στον αγκώνα. Συνήθιζες να... Continue Reading →

Σκυλίσια ζωή …

     Στην αποθήκη του μεγάλου Γερμανικού εργοστασίου ο Θανάσης είναι μόνος. Τον έστειλε το αφεντικό του να φέρει κάποια εργαλεία. Είναι πρωί και μια καινούρια δύσκολη μέρα ξεκινάει. Έγινε η πρωινή συγκέντρωση, κάτι σαν την πρωινή αναφορά στον στρατό και δόθηκαν οι οδηγίες για το τι θα κάνει σήμερα ο καθένας. Δουλεύει σκληρά και... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑