Πώς φτιάχτηκε το τέμπλο

     Κοιτώντας κάποια παλιά πρακτικά της εκκλησίας του χωριού, στάθηκα σ’ ένα πρακτικό που αφορά στην κατασκευή του σημερινού τέμπλου του Ναού Αγίου Γεωργίου Πόρπης. Θεωρώ πως αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας, όχι τόσο για την αξία του έργου αλλά για την αποφασιστικότητα με την οποία η τότε Εκκλησιαστική Επιτροπή στήριξε την πρωτοβουλία του... Continue Reading →

Το Τάμα… Ο θησαυρός….

του Σταύρου Παπαδόπουλου                                                            Μπήκαμε με τον φίλο μου στο καφενείο του λιμανιού στην Μυτιλήνη περιμένοντας το καραβάκι για να ταξιδέψουμε απέναντι στη Τουρκική ακτή. Έβρεχε δυνατά έξω,... Continue Reading →

Μια Μασταναριώτισσα στη Βουδαπέστη!

         Η Βουδαπέστη ξαπλώνει νωχελικά στα πόδια του Δούναβη, τυλιγμένη σαν γατί που κοιμάται γαλήνια στις όχθες αυτού του μεγαλόπρεπου ποταμιού, που διασχίζοντας την κεντρική Ευρώπη και περνώντας από οκτώ χώρες φτάνει ως εμάς, στα Βαλκάνια. Στη μια πλευρά πάνω σε λόφους η Βούδα. Απέναντι, στην άλλη πλευρά του Δούναβη, η Πέστη, απλώνεται... Continue Reading →

Ο Άρης Πόρπης

     «Aylak bakkal tasaklarini tartar» λέει μια σοφή τούρκικη παροιμία. (Ο μπακάλης που δεν έχει δουλειά, ζυγίζει τα απαυτά του). «Αργία μήτηρ πάσης κακίας», έλεγαν οι πρόγονοί μας. Επειδή, όμως, «ουδέν κακόν αμιγές καλού», η αργία έχει και τα θετικά της. Πολλά από τα επιτεύγματα του πολιτισμού μας, για τα οποία καμαρώνουμε σήμερα, είναι συλλήψεις... Continue Reading →

Η ιστορία ενός αιχμαλώτου

    Στην μικρή είσοδο του πολυβολείου στέκεται απειλητικά ένας Ιταλός λοχίας. Κρατάει στο αριστερό του χέρι μια χειροβομβίδα και ουρλιάζει: «fuori, fuori … fai uscire tutti», κάνοντας ταυτόχρονα μια κίνηση με το δεξιό χέρι του να βγουν αμέσως όλοι έξω από το πολυβολείο. Μέσα του καμιά δεκαπενταριά στρατιώτες του 1ου τάγματος, 1ου λόχου 1ης διμοιρίας... Continue Reading →

Η εποχή του «τάκα- τάκα»

      Ένα κορδόνι με  δυο σκληρές συμπαγείς μπαλίτσες στις άκρες. Στη μέση ακριβώς του κορδονιού ένας μικρός χαλκάς, σαν δακτυλίδι. Περνούσες στον παράμεσο το χαλκά και ζυγίζοντας τις δυο μπαλίτσες ώστε να είναι ακριβώς η μια απέναντι στην άλλη αναβοκατέβαζες κάθετα απότομα την παλάμη. Ανάλογα με τη δεξιοτεχνία και την αντοχή, το παιχνίδι μπορούσε... Continue Reading →

το ραφείο μας

το ραφείο μας -το 1991- αριστερά, χωρίς ταμπέλα, χωριστά από το παλιό προσφυγικό μας σπίτι. Ο νεαρός είναι ο Σταύρος, ο γιος μου.       Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας -φαντάζομαι πως ναι-,  να σας έχει μείνει κάποια μακρινή ανάμνηση έντονα χαραγμένη στη μνήμη σας, χάρη στη μυρωδιά της. Κανονικά η όσφρηση λειτουργεί για... Continue Reading →

ο κουφός που … άκουγε

      Στο κεντρικό καφενεδάκι της Ν. Καλλίστης «Η συνάντησις» υπάρχει αρκετός κόσμος. Μεσημέριασε σχεδόν αλλά οι μερακλήδες Καλλισταίοι δεν λένε να πάνε στα σπίτια τους. Ο καφετζής έχει ακόμα στημένα έξω τα τραπεζάκια του κάτω από την κληματαριά και οι θαμώνες απολαμβάνουν τη δροσιά της αλλά και το ουζάκι τους, πριν πάνε για το... Continue Reading →

Ο δάσκαλος… που γελούσε

Καλοκαίρι, 1959. Κοσμογονικές αλλαγές στην Πόρπη. Ο παλιός της δάσκαλος κ. Αριστόδημος Τριγάζης,  μετά από 3 χρόνια παραμονής στην Πόρπη μετατίθεται. Στη θέση του έρχεται κάποιος νεαρός, απόφοιτος της Ζαριφείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξ/πολης. Το όνομά του: Παναγιώτης Κουφός. Κατάγεται από την Αγνάντια Αλεξ/πολης, ένα μικρό χωριουδάκι κοντά στο σημερινό αεροδρόμιο. Υπόψη ότι η ύπαρξη Παιδαγωγικής... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑