ο κουφός που … άκουγε

      Στο κεντρικό καφενεδάκι της Ν. Καλλίστης «Η συνάντησις» υπάρχει αρκετός κόσμος. Μεσημέριασε σχεδόν αλλά οι μερακλήδες Καλλισταίοι δεν λένε να πάνε στα σπίτια τους. Ο καφετζής έχει ακόμα στημένα έξω τα τραπεζάκια του κάτω από την κληματαριά και οι θαμώνες απολαμβάνουν τη δροσιά της αλλά και το ουζάκι τους, πριν πάνε για το... Continue Reading →

Ο δάσκαλος… που γελούσε

Καλοκαίρι, 1959. Κοσμογονικές αλλαγές στην Πόρπη. Ο παλιός της δάσκαλος κ. Αριστόδημος Τριγάζης,  μετά από 3 χρόνια παραμονής στην Πόρπη μετατίθεται. Στη θέση του έρχεται κάποιος νεαρός, απόφοιτος της Ζαριφείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξ/πολης. Το όνομά του: Παναγιώτης Κουφός. Κατάγεται από την Αγνάντια Αλεξ/πολης, ένα μικρό χωριουδάκι κοντά στο σημερινό αεροδρόμιο. Υπόψη ότι η ύπαρξη Παιδαγωγικής... Continue Reading →

6. Η διασκέδαση

  Ποτέ μου δεν κατάλαβα ακριβώς το νόημα της φράσης που έλεγαν με κάποια δόση περηφάνιας αλλά και αυτοσαρκασμού οι παππούδες, πρόσφυγες Μασταναριώτες στο χωριό. «Τα νταούλια στου Ντερβέν'ι , ο χορός στο Μαστανάρ'ι», έλεγαν. Κι εντάξει το Δερβένι ήταν γειτονικό χωριό τους στην «Πατρίδα». Υπονοούσαν άραγε ότι χόρευαν, διασκέδαζαν δηλαδή, τζάμπα, χωρίς να πληρώνουν... Continue Reading →

17. Το φιλαράκι μου

       «Εγώ από μικρό παιδί, πετροβολούσα τη ζωή …», τραγουδούσε ο Πάριος αισθαντικά τη δεκαετία του ’70. Αυτό το στίχο μου φέρνει στο νου συνειρμικά η ανάμνηση του φίλου μου του Παύλου. Πετροβολούσε τη ζωή. Ατίθασος κι απρόθυμος να υποταγεί στη θλίψη και στην ανάγκη ήταν η χαρά της παρέας. Αυτός για όλα. Βοηθός... Continue Reading →

Οικοδόμοι

Στις οικοδομές δουλεύουν τραγουδώντας τα παιδιά, με τα μπράτσα τ’ ατσαλένια και τα μαύρα τους κορμιά, ανεβαίνουν σκαλωσιά.   Παλικάρια ζηλεμένα κι όλοι με καρδιά χρυσή, στην αγάπη παινεμένοι, νοικοκύρηδες πιστοί και τεχνίτες ξακουστοί. Οικοδόμοι παλικάρια, με περήφανη ψυχή, απ’ τα χέρια σας, παλάτια χτίζονται σ’ αυτή τη γη κι ομορφαίνουν τη ζωή.      Με... Continue Reading →

16. Πώς πέρασα το Καλοκαίρι;

     Σκυμμένος σε μια στοίβα από παλιά βιβλία και τετράδια προσπαθώ να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα: ποια να πετάξω, ποια να κρατήσω, να κάνω μια γερή εκκαθάριση!  Όλα κάτι έχουν να μου πουν. Κάποια στιγμή βρίσκομαι να κρατώ στα χέρια μου ένα πολυκαιρισμένο τετράδιο, «καπλαντισμένο» (κατά τη συνήθεια της εποχής και πριν τη μαζική εισβολή του... Continue Reading →

15. ο γρίφος του Βασιλιά

     Πρέπει να ήταν Μάιος του '64, στα τέλη του μάλιστα, όταν ο ήλιος δεν αστειεύεται και η φύση φορά ακόμη τα πράσινά της. Τόσα λουλούδια μαζεμένα δεν μπορεί να υπήρχαν σε άλλη εποχή. Ανθοπόλεμος πραγματικός. Πολύχρωμα άνθη σε ανθοδέσμες αλλά και πολύχρωμα άνθη μέσα σε καλαθάκια που κρατούσαμε οι μικροί μαθητές ή στα χέρια... Continue Reading →

οι Γυμναστικές Επιδείξεις

    Όσοι πήγαιναν στο Δημοτικό έως το 1975 σίγουρα θα τις θυμούνται. Και μόνο το φωτογραφικό υλικό που υπάρχει γι' αυτές δείχνει το εύρος της επιτυχίας τους!     Η καλύτερη περίοδος της σχολικής χρονιάς, αναμφισβήτητα, ήταν το τέλος της. Εκεί γύρω στις 20 Ιουνίου κάθε χρόνο σταματούσαν πια τα μαθήματα, όχι μόνο γιατί έτσι διέταζε... Continue Reading →

τα καφενεία

    Αν θέλει κανείς να γνωρίσει ένα χωριό, πρέπει να πάει στα καφενεία του. Μπορεί να ήταν - και ήταν - ανδροκρατούμενος χώρος -  αλλά εκεί χτυπούσε η καρδιά του χωριού.     Το καφενείο είναι ένας χώρος πολλαπλών χρήσεων: αναψυκτήριο, παντοπωλείο, κέντρο διασκέδασης, χαρτοπαικτική λέσχη, εστιατόριο, χώρος ανταλλαγής πληροφοριών και αξιών. Και φυσικά ήταν ο... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑