Στο κεντρικό καφενεδάκι της Ν. Καλλίστης «Η συνάντησις» υπάρχει αρκετός κόσμος. Μεσημέριασε σχεδόν αλλά οι μερακλήδες Καλλισταίοι δεν λένε να πάνε στα σπίτια τους. Ο καφετζής έχει ακόμα στημένα έξω τα τραπεζάκια του κάτω από την κληματαριά και οι θαμώνες απολαμβάνουν τη δροσιά της αλλά και το ουζάκι τους, πριν πάνε για το... Continue Reading →

Καλοκαίρι, 1959. Κοσμογονικές αλλαγές στην Πόρπη. Ο παλιός της δάσκαλος κ. Αριστόδημος Τριγάζης,  μετά από 3 χρόνια παραμονής στην Πόρπη μετατίθεται. Στη θέση του έρχεται κάποιος νεαρός, απόφοιτος της Ζαριφείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξ/πολης. Το όνομά του: Παναγιώτης Κουφός. Κατάγεται από την Αγνάντια Αλεξ/πολης, ένα μικρό χωριουδάκι κοντά στο σημερινό αεροδρόμιο. Υπόψη ότι η ύπαρξη Παιδαγωγικής... Continue Reading →

  Ποτέ μου δεν κατάλαβα ακριβώς το νόημα της φράσης που έλεγαν με κάποια δόση περηφάνιας αλλά και αυτοσαρκασμού οι παππούδες, πρόσφυγες Μασταναριώτες στο χωριό. «Τα νταούλια στου Ντερβέν'ι , ο χορός στο Μαστανάρ'ι», έλεγαν. Κι εντάξει το Δερβένι ήταν γειτονικό χωριό τους στην «Πατρίδα». Υπονοούσαν άραγε ότι χόρευαν, διασκέδαζαν δηλαδή, τζάμπα, χωρίς να πληρώνουν... Continue Reading →

       «Εγώ από μικρό παιδί, πετροβολούσα τη ζωή …», τραγουδούσε ο Πάριος αισθαντικά τη δεκαετία του ’70. Αυτό το στίχο μου φέρνει στο νου συνειρμικά η ανάμνηση του φίλου μου του Παύλου. Πετροβολούσε τη ζωή. Ατίθασος κι απρόθυμος να υποταγεί στη θλίψη και στην ανάγκη ήταν η χαρά της παρέας. Αυτός για όλα. Βοηθός... Continue Reading →

Στις οικοδομές δουλεύουν τραγουδώντας τα παιδιά, με τα μπράτσα τ’ ατσαλένια και τα μαύρα τους κορμιά, ανεβαίνουν σκαλωσιά.   Παλικάρια ζηλεμένα κι όλοι με καρδιά χρυσή, στην αγάπη παινεμένοι, νοικοκύρηδες πιστοί και τεχνίτες ξακουστοί. Οικοδόμοι παλικάρια, με περήφανη ψυχή, απ’ τα χέρια σας, παλάτια χτίζονται σ’ αυτή τη γη κι ομορφαίνουν τη ζωή.      Με... Continue Reading →