Η Βουδαπέστη ξαπλώνει νωχελικά στα πόδια του Δούναβη, τυλιγμένη σαν γατί που κοιμάται γαλήνια στις όχθες αυτού του μεγαλόπρεπου ποταμιού, που διασχίζοντας την κεντρική Ευρώπη και περνώντας από οκτώ χώρες φτάνει ως εμάς, στα Βαλκάνια. Στη μια πλευρά πάνω σε λόφους η Βούδα. Απέναντι, στην άλλη πλευρά του Δούναβη, η Πέστη, απλώνεται ως... Continue Reading →

     «Aylak bakkal tasaklarini tartar» λέει μια σοφή τούρκικη παροιμία. (Ο μπακάλης που δεν έχει δουλειά, ζυγίζει τα απαυτά του). «Αργία μήτηρ πάσης κακίας», έλεγαν οι πρόγονοί μας. Επειδή, όμως, «ουδέν κακόν αμιγές καλού», η αργία έχει και τα θετικά της. Πολλά από τα επιτεύγματα του πολιτισμού μας, για τα οποία καμαρώνουμε σήμερα, είναι συλλήψεις... Continue Reading →

    Στην μικρή είσοδο του πολυβολείου στέκεται απειλητικά ένας Ιταλός λοχίας. Κρατάει στο αριστερό του χέρι μια χειροβομβίδα και ουρλιάζει: «fuori, fuori … fai uscire tutti», κάνοντας ταυτόχρονα μια κίνηση με το δεξιό χέρι του να βγουν αμέσως όλοι έξω από το πολυβολείο. Μέσα του καμιά δεκαπενταριά στρατιώτες του 1ου τάγματος, 1ου λόχου 1ης διμοιρίας... Continue Reading →

      Ένα κορδόνι με  δυο σκληρές συμπαγείς μπαλίτσες στις άκρες. Στη μέση ακριβώς του κορδονιού ένας μικρός χαλκάς, σαν δακτυλίδι. Περνούσες στον παράμεσο το χαλκά και ζυγίζοντας τις δυο μπαλίτσες ώστε να είναι ακριβώς η μια απέναντι στην άλλη αναβοκατέβαζες κάθετα απότομα την παλάμη. Ανάλογα με τη δεξιοτεχνία και την αντοχή, το παιχνίδι μπορούσε... Continue Reading →

το ραφείο μας -το 1991- αριστερά, χωρίς ταμπέλα, χωριστά από το παλιό προσφυγικό μας σπίτι. Ο νεαρός είναι ο Σταύρος, ο γιος μου.       Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας -φαντάζομαι πως ναι-,  να σας έχει μείνει κάποια μακρινή ανάμνηση έντονα χαραγμένη στη μνήμη σας, χάρη στη μυρωδιά της. Κανονικά η όσφρηση λειτουργεί για... Continue Reading →