Μια από τις γραφικότερες φυσιογνωμίες του τούρκικου μαχαλά, (έτσι λέγαμε όλοι το συνοικισμό των μουσουλμάνων συγχωριανών μας), ήταν ο Αρηφάκος.  Έτσι τον λέγαμε όλοι. Μικροί και μεγάλοι. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Και πολύ του πήγαινε το όνομα. Κοντούλης και μικροκαμωμένος, λιπόσαρκος και ρυτιδιασμένος, καλοκάγαθος έως αφελής γεράκος, προκαλούσε με την πρώτη ματιά αισθήματα συμπάθειας -... Continue Reading →

     Η εικόνα του άτακτου, ανυπότακτου αγωνιστή που ζει παράνομα στα βουνά είναι πολύ συνηθισμένη, τόσο στην Ελλάδα με τους κλέφτες και αρματολούς αλλά και τους λήσταρχους αργότερα, όσο και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πολλοί απ' αυτούς ξεχώριζαν για την παλληκαριά τους κι έφτασαν να γίνουν λατρεμένοι ήρωες των αγαθών χωρικών, μέχρι και τραγούδια γράφτηκαν για... Continue Reading →

    Μια από τις ομορφότερες και πιο γραφικές ελληνικές παραλίες είναι το «πήδημα της γριάς», στην Άνδρο. Εκεί στέκεται περήφανος, ακίνητος, ποιος ξέρει πόσα χρόνια τώρα, ένας βράχος 21 μέτρων, αποτέλεσμα φοβερών γεωλογικών ανακατατάξεων για να μας θυμίζει πως αυτός ο φαινομενικά ίδιος κόσμος αλλάζει διαρκώς, μεταβάλλεται, φθείρεται. Από μακριά μοιάζει ακίνητος. Στην πραγματικότητα,  υπάρχουν... Continue Reading →

                                                                      του Στέφανου Ελευθεράκη        Η αγγαρεία αποτελούσε παλιό θεσμό της αυτοδιοίκησης τόσο παλιό, που χάνεται στα βάθη της ιστορίας (Χαρακτηριστικό παράδειγμα το χτίσιμο των πυραμίδων). Το θεσμό στα νεότερα χρόνια τον συναντάμε σε όλα τα βαλκάνια (στην Τουρκία τα «τάγματα εργασίας», τα «ντουρντουβάκια» στη Βουλγαρία). Η λέξη προέρχεται από το περσικό hangar που... Continue Reading →