3β. Οι διωγμοί του 1914 στην »πατρίδα»

    Από τον τρομερό διωγμό του 1914 δεν γλύτωσαν οι κάτοικοι των χωριών Μαστανάρι, Χατζηγύρι, Γκελγενίκιοι, Μάλτεπε, Καρυά κ.ά. , που μετά από λίγα χρόνια ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν στην Πόρπη. Στη σελίδα αυτή παρατίθενται μαρτυρίες που αφορούν γεγονότα που συνέβησαν στις περιοχές αυτές.

    Η Ανθίτσα Παιδαράκη του Ιωάννη και της Μελαδίτσας, γεννημένη το 1912, παντρεμένη αργότερα στη Μέση (Αγγελίδης), θυμάται: Το 1914 άδειασαν το Μαστανάρι, για να το λεηλατήσουν. Στον πανικό της φυγής και την πίεση του τουρκικού στρατού, πολλοί έχασαν τα παιδιά τους μέσα στο χωριό. Όταν τους μάζεψαν σε κάποια απόσταση έξω από αυτό το χωριό και διαπιστώθηκε το γεγονός, ένας αξιωματικός επέτρεψε στους γονείς να γυρίσουν πίσω, να τα βρουν και να τα πάρουν. Ένα απ’ αυτά τα παιδιά ήμουν κι εγώ.

    Στα γεγονότα της περιόδου αυτής σκοτώθηκε ο Θόδωρος Αργυρακάκης, από το Μαστανάρι, πατέρας της Μάρθας, η οποία σε λίγα χρόνια έχασε στον πόλεμο του’ 40 και το σύζυγό της Παναγιώτη. Τότε επίσης, σκοτώθηκε και ο Στέργιος Λιάκος, από το Μάλτεπε Κεσσάνης, αδερφός του Ευάγγελου και Σταύρου Λιάκου, όπως και αρκετοί άλλοι συγγενείς συγχωριανών μας.

    Από μια εργασία των μαθητών του χωριού Νέα Καρυά, που κατάγονται από την Ανατολική Θράκη. Οι περισσότεροι από αυτούς από το χωριό Καρυά της περιοχής Μαλγάρων, γειτονικό στα χωριά των προγόνων μας. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή αναγκάζονται  να εγκαταλείψουν  τις προγονικές εστίες τους και πρόσφυγες να αναζητήσουν τη νέα τους πατρίδα στην ελεύθερη Ελλάδα. Εγκαθίστανται στην δυτική πλευρά του Νέστου στα τσιφλίκια Καρά-Μπέη και Μπιλάλ-Αγά.

Βέβαια οι πρώτοι κάτοικοι της Καρυάς έρχονται στην περιοχή του Σαρή-Σαμπάν (Χρυσούπολης) το 1914 όταν με την επικράτηση των Νεότουρκων στο Οθωμανικό κράτος η ζωή των ελληνικής καταγωγής κατοίκων αλλάζει δραματικά. Οι εκτοπίσεις στα βάθη της Ανατολίας, η αναγκαστική στράτευση των νέων στα «αμελέ  ταμπουρού» οι επιδρομές των μουατζίρηδων  και το καθεστώς  τρομοκρατίας που υπάρχει κάνουν «αφιλόξενο»  το περιβάλλον και αρκετοί Θρακιώτες  φεύγουν για την Ελλάδα.

Οι περισσότεροι από αυτούς επιστρέφουν στη Θράκη και στα χωρία τους 1920-1922 όταν  ελευθερώνεται η Ανατολική Θράκη. Το φθινόπωρο του 1922 εγκαταλείπουν οριστικά τις πατρίδες τους και εγκαθίστανται στους νέους  οικισμούς.

xartis3-thrakis

-41-638

 

-40-638

 

Η Τσολακίδου Ευαγγελία, Χατζηγυριώτισσα από τα Πηγάδια Ξάνθης αφηγείται: «Τον μπαμπά του παππού μου τον έσφαξαν οι Τούρκοι και τον πέταξαν σε ένα πηγάδι η μητέρα του δικάστηκε στην Κεσσάνη γιατί έκοψε το χέρι του Τούρκου που προσπαθούσε να μπεί στο σπίτι τους και να τον συλλάβει, έμεινε χήρα με τέσσερα παιδιά και πήρε το δρόμο της προσφυγιάς.» (mnimes.org)

 

    H Μαύρη Βίβλος Διωγμών και Μαρτυρίων του εν Τουρκία Ελληνισμού (1914-1918) είναι ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο για τον άγριο διωγμό των ελληνικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συντάχθηκε στα ελληνικά και τα γαλλικά από την Κεντρική Επιτροπή υπέρ των μετατοπισθέντων ελληνικών πληθυσμών. Εκδόθηκε από το Πατριαρχικό Τυπογραφείο της Κωνσταντινούπολης το 1919.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: