από δημοσιεύσεις στο Facebook

Ο πέρα μαχαλάς. Κάποτε ήταν χωμάτινος και λασπωμένος αλλά γεμάτος παιδιά, που έπαιζαν, έτρεχαν, κρύβονταν. Όταν δόθηκαν τα οικόπεδα στους προσφυγες στο δρόμο αυτόν υπήρχαν τα σπίτια του Κωσταντή Αντωνακάκη, του Θαν. Αστράκη, του Αρχ. Κακαράκη, του Θ. Αργυρακάκη και Δημ. Κουρντόγλου, του Γ. Κουμανίδη. Απέναντι τα σπίτια του Αδάμ Αντωνακάκη, του Ηλία Παιδαράκη, του Δρακάκη, του Δημ. Ουρλάκη (αν τα θυμάμαι καλά, γιατί δεν ήταν η γειτονιά μου). Σήμερα παραμένει από τους πλέον κατοικημένους δρόμους του χωριού μας που αδειάζει αλλά -δυστυχώς- λείπουν οι παιδικές φωνές. Οι περισσότεροι απόγονοι της παλιάς γειτονιάς έχουν σκορπίσει: στη Γερμανία, στη Θεσσαλονίκη, στην Κομοτηνή κι αλλού. ΥΓ. Τη φωτογραφία αυτήν την αφιερώνω σε μια μακρινή συγχωριανή μας, που έζησε λίγα χρόνια στο χωριό, τα περισσσότερα στη Γερμανία και τώρα ζει στην άλλη άκρη της Ελλάδας, στη Θεσπρωτία. Μας θυμάται με νοσταλγία και μου έστειλε τις υπόλοιπες φωτογραφίες. Ευχαριστούμε Aleka Nani!

6 Απριλίου σήμερα, επέτειος δυο θλιβερών γεγονότων. 6 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί εντελώς άδικα, αναίτια και χωρίς καμιά πρόκληση επιτίθενται στο οχυρό της Νυμφαίας στα Ελληνο- βουλγαρικά σύνορα, όπου δίνεται απελπισμένος αγώνας, να αντιμετωπιστεί ένας σαφώς υπέρτερος εχθρός. 6 Απριλίου 1914 είναι και η επέτειος του λεγόμενου «Μαύρου Πάσχα»». Οι Θρακιώτες της Αν. Θράκης δέχονται κύματα επιθέσεων στα χωριά τους, από άτακτους τσέτες, κοινούς κακοποιούς, εγκληματίες και βασιβουζούκους, την ίδια ώρα που οι επίσημες οθωμανικές αρχές κάνουν τα «στραβά μάτια» ή και ενθαρρύνουν φανερά την εγκληματική δράση τους. Σκοπό έχουν να τους διώξουν από την πατρίδα τους. Ένας από τους στόχους τους ήταν οι εκκλησίες που καταστρέφονται είτε με πυρκαγιές είτε με τους κασμάδες. Στη φωτογραφία ένα απόσπασμα από ιστορικό κατάλογο που γράφει ποιες εκκλησίες καταστράφηκαν. Σε κίτρινο πλαίσιο είναι και η εκκλησία των Μασταναριωτών παππούδων μας. Ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και είχε χτιστεί το 1863. ΥΓ. Συνήθως οι πρόσφυγες έδιναν στο ναό του νέου χωριού τους το όνομα του παλιού τους ναού. Απορώ, γιατί άραγε ο ναός της Πόρπης αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο κι όχι στον Άγιο Ιωάννη!

Το ότι οι Πορπιωτες είναι άνθρωποι της τέχνης και της δημιουργίας είναι γνωστό!!!!Ο Stavros Papadopoulo έχει εκδώση το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα και μικρές ιστορίες με τίτλο «Ταξίδια στο ηλιοβασίλεμα»!!!!! Σταύρε σου εύχομαι να είναι καλοτάξιδο!!! Όποιος θέλει να ταξιδέψει σε κόσμους ερωτικούς και ρομαντικούς δεν έχει παρά να επικοινωνήσει διαδικτυακά με τον συγγραφέα για να προμηθευτεί το βιβλίο. Ας στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια του συγχωριανου μας και είμαι σίγουρος ότι θα ευχαριστήθουμε το «ταξίδι»!!!

Μια πολύ παλιά (γύρω στο 1965) αλλά όμορφη φωτο, για την οποία μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. Όποιος γνωρίζει πιο πολλά ας μας πει για τις σχέσεις ανάμεσα στα εικονιζόμενα πρόσωπα. Σε σπίτι, μάλλον του Σταύρου Παιδαράκη (Μαναβάκης ήταν το παρατσούκλι του, που δεν ήταν ακριβώς παρατσούκλι αλλά το επίθετο της μητέρας του Ζαχαρένιας), που είναι δίπλα στον παπα- Μιχάλη. Πιο δεξιά είναι ο Δημήτρης Μανωλακάκης και δίπλα του ο Θανάσης Παιδαράκης, αδερφός του Σταύρου (ο πατέρας του Αντώνη, που είχαν το καφενείο Βυζάντιο στην Κομοτηνή) μάλλον με τη σύζυγό του Ξενούλα. Οι μικροί της φωτο είναι, μάλλον, ο Αντώνης στη μέση κι ο Στέφανος Παιδαράκης. Δεξιά φαίνεται λίγο ο Σταύρος Λιάκος, γείτονας και συμπέθερος του οικοδεσπότη. Συνηθιζόταν παλιά να μαζεύονται, συνήθως Κυριακή, μετά την Εκκλησία σε κάποιο σπίτι για κάποιο λόγο (ονομαστική γιορτή, βαφτίσια, ευχέλαια κλπ) ή και χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Ο μικρός Θανάσης Κιουτσούκης, γιος της εκλεκτής συγχωριανής μας Κικής Παιδαράκη, απέσπασε 1ο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Συγγραφής Δοκιμίου που διοργάνωσε το “Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη”, σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, στο πλαίσιο του επετειακού έτους “Θερμοπύλες-Σαλαμίνα 2020”. ΄Μια διάκριση σπουδαία ασφαλώς, σε Πανελλήνιο επίπεδο μάλιστα, που έχει σχέση με το χωριό μας και μας κάνει περήφανους για την συνέχιση της παράδοσης της Πόρπης στο χώρο των Γραμμάτων. Θανάση, ευχόμαστε να «πετάς ψηλά» πάντα! Συγχαρητήρια στους γονείς, την Κική και το Σταμάτη αλλά και στους συγχωριανούς, τον παππού Στέργιο Παιδαράκη και στη γιαγιά Μαρία Γκουντάκου.

Το βράδυ της Αποκριάς γίνονταν μεγάλα νυχτέρια στο σπίτι των γηραιότερων μελών των ευρύτερων οικογενειών. Μαζεύονταν όλοι στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς παιδιά, νύφες, αδέρφια, ξαδέρφια, εγγόνια. Κρεμούσαν σε χαλκά που υπήρχε τότε σε όλα τα ξύλινα ταβάνια ένα λουκούμι ή -ελλείψει αυτού- ένα καθαρισμένο αυγό, δεμένο σε σχοινί. Τα παιδιά έκαναν κύκλο γύρω από το κρεμασμένο λουκούμι ή αυγό, με τα χέρια πίσω, προσπαθώντας να τα δαγκώσουν χωρίς τη βοήθεια των χεριών, ενώ αυτό αιωρούνταν. Ήταν ένα πολύ διασκεδαστικό έθιμο που γλύκαινε την ατμόσφαιρα και δημιουργούσε συνθήκες χαράς και γέλιου. Στο τέλος αποχωρώντας όλοι ζητούσαν συγχώρεση για πιθανές παρεξηγήσεις ή λάθος συμπεριφορές, ώστε η Σαρακοστή να ξεκινήσει χωρίς το βάρος της αμαρτίας, ώστε να αρχίσουν καθαροί την Σαρακοστή. Αυτό ήταν το έθιμο της συγχώρεσης.

Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά… Ιδίως όταν κοιτάς γνωστά τοπία και η ζωγραφιά είναι το χωριό σου! Το όμορφο βίντεο το χρωστάμε στον λεβέντη πιλότο του χωριού μας, τον Σάκη Αντωνακάκη, που, αφού εκπαιδεύτηκε ως Ίκαρος κι έγραψε πολλές ώρες πτήσης με αεροπλάνα της πολεμικής μας αεροπορίας, εκπαιδεύει πλέον νέους χειριστές αεροσκαφών της πολιτικής αεροπορίας. Στο βίντεο φαίνεται όλη η περιοχή, από την Μολυβωτή και τη λίμνη Μητρικού ως την Πόρπη και ξανά στροφή προς το Θρακικό πέλαγος. Ας πετάξουμε, λοιπόν, μαζί με τον Σάκη!

Παρουσιάζεται τελευταία ως ένα θαυματουργό φάρμακο που μπορεί να αντισταθεί στον κορονοϊό, λέγεται Κολχικό και η θαυματουργή του ουσία Κολχικίνη. Το όνομα του προέρχεται από την Κολχίδα της Μαύρης θάλασσας, τη σημερινή Γεωργία. Η Μήδεια κόρη του βασιλιά της Κολχίδας, κακιασμένη μάγισσα, έμαθε τα κόλπα από τη θεία της Κίρκη, έφερε λέει η μυθολογία το φυτό στην Ελλάδα και δηλητηρίασε ουκ ολίγους με το φυτό αυτό. Αν κάνετε καμιά βόλτα στο λόφο ή και σε χαντάκια ανάμεσα σε χωράφια μπορεί να το συναντήσετε. Είναι ένα από τα πρώτα φυτά που ανθίζουν, πριν καν μπει το φθινόπωρο. Πανέμορφο αλλά και πολύ δηλητηριώδες φυτό μεγαλώνει κυρίως σε υγρά μέρη, σε λιβάδια και ξέφωτα από δάση. Η δηλητηρίαση από αυτό το φυτό μοιάζει με την δηλητηρίαση από αρσενικό (γι’ αυτό και ονομάστηκε «φυτικό αρσενικό»), πράγμα που γνωρίζουν καλά οι αγελάδες κι αποφεύγουν να φάνε αυτό το καταραμένο φαρμακερό λουλούδι.

Powered by WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: